در لیزردرمانی، پرتو لیزر به ناحیه آسیب‌دیده تابانده می‌شود. برخلاف لیزرهای جراحی، این پرتو بافت را نمی‌برد و هدفش تحریک ترمیم و کاهش درد است.
لیزرهای درمانی بر اساس توان خروجی به دو دسته تقسیم می‌شوند و مرز بین آن‌ها نیم وات است.
لیزر کم‌توان، که به آن لیزر سرد هم گفته می‌شود، توانی کمتر از نیم وات دارد. عمق نفوذش کمتر است و بیشتر برای بافت‌های سطحی مناسب است.
لیزر پرتوان، که با نام کلاس چهار هم شناخته می‌شود، توانی بیش از نیم وات دارد. عمق نفوذ بیشتری دارد و می‌تواند به بافت‌های عمیق‌تر برسد. به همین دلیل برای مشکلاتی که در لایه‌های عمقی‌تر قرار دارند استفاده می‌شود.
درمانگر سر دستگاه را روی ناحیه مورد نظر حرکت می‌دهد. سر دستگاه در یک نقطه ثابت نمی‌ماند و کل ناحیه به‌طور یکنواخت پوشش داده می‌شود.
بیمار معمولاً حس خاصی ندارد؛ نه درد و نه گرما.
در طول جلسه، هم بیمار و هم درمانگر عینک محافظ می‌زنند، چون تابش مستقیم به چشم می‌تواند آسیب‌زا باشد.
بیشتر برای کاهش درد و التهاب موضعی، در مواردی مثل التهاب تاندون، نقاط ماشه‌ای، درد مفاصل و زخم‌هایی که دیر ترمیم می‌شوند.
معمولاً به چند جلسه نیاز است و اثرش پس از یک جلسه چشمگیر نیست. مثل بیشتر روش‌های فیزیکی، در کنار درمان دستی و تمرین استفاده می‌شود.
