آسیب ورزشی می‌تواند ناگهانی باشد، مثل پیچ‌خوردگی یا کشیدگی در یک حرکت، یا به تدریج و بر اثر تمرین بیش از حد و تکرار یک حرکت شکل بگیرد. در هر دو حالت، بازگشت زودهنگام به ورزش بدون آماده شدن کامل، شایع‌ترین دلیل تکرار آسیب است.
گرم نکردن کافی پیش از تمرین، انجام ندادن حرکات کششی، افزایش ناگهانی شدت یا حجم تمرین، ضعف یا عدم تعادل عضلانی، تکنیک نادرست در اجرای حرکات، کفش و تجهیزات نامناسب، و بازگشت به ورزش پیش از بهبود کامل آسیب قبلی.
بی‌درد شدن به معنای آماده بودن برای ورزش نیست. درد معمولاً زودتر از بازیابی قدرت و تعادل از بین می‌رود، و همین فاصله است که ورزشکار را در معرض آسیب دوباره قرار می‌دهد.
به همین دلیل در آسیب‌های ورزشی، برنامه درمان معمولاً مرحله‌ای است: ابتدا کنترل درد و التهاب، سپس بازگرداندن دامنه حرکت، بعد تقویت قدرت، و در نهایت تمرینات اختصاصی همان رشته ورزشی.
هدف، بازگرداندن ایمن و تدریجی به سطح فعالیت پیش از آسیب است، نه فقط تسکین درد.
بسته به تشخیص و شرایط بیمار، ترکیبی از روش‌های درمانی به کار می‌رود: درمان دستی، تمرینات درمانی، الکتروتراپی، لیزر، اولتراسونیک و نیدلینگ.
بخش مهم دیگر، شناسایی علت آسیب است. اگر ضعف عضلانی یا تکنیک نادرستی پشت آسیب بوده و اصلاح نشود، احتمال تکرار بالا می‌ماند.
تشخیص نوع و شدت آسیب بر عهده پزشک متخصص ارتوپد است و در صورت تجویز فیزیوتراپی، برنامه درمانی بر اساس نسخه پزشک و معاینه فیزیوتراپیست تنظیم می‌شود.
