الکتروتراپی یعنی استفاده از جریان‌های الکتریکی ملایم برای کاهش درد یا تحریک عضله. این جریان‌ها از طریق پدهایی که روی پوست چسبانده می‌شوند به بافت می‌رسند.
دو کاربرد اصلی دارد که هدفشان کاملاً متفاوت است.
برای کاهش درد به کار می‌رود. جریان ملایمی که در مسیر انتقال پیام درد اختلال ایجاد می‌کند و باعث می‌شود درد کمتری به مغز برسد.
بیمار در این حالت احساس مور مور شدن یا لرزش خفیفی دارد. عضله منقبض نمی‌شود و حرکتی رخ نمی‌دهد. شدت جریان را درمانگر تنظیم می‌کند و باید در حدی باشد که محسوس ولی راحت باشد.
برای تقویت عضله ضعیف‌شده استفاده می‌شود. این جریان باعث انقباض خود عضله می‌شود؛ یعنی عضله بدون اینکه بیمار اراده کند، منقبض و شل می‌شود.
کاربرد اصلی‌اش جایی است که عضله پس از دوره بی‌حرکتی، جراحی یا آسیب عصبی ضعیف شده و بیمار هنوز نمی‌تواند خودش آن را به‌خوبی فعال کند. یکی از جریان‌های رایج برای این کار، فارادیک است.
در این حالت بیمار پرش و انقباض عضله را به‌وضوح می‌بیند و حس می‌کند. ممکن است در ابتدا حس عجیبی باشد، ولی دردناک نیست.
درمانگر ابتدا ناحیه را تمیز می‌کند و پدها را در محل مناسب قرار می‌دهد. محل قرار گرفتن پدها اهمیت دارد و بسته به هدف درمان فرق می‌کند.
سپس شدت جریان به تدریج بالا برده می‌شود تا به حد مناسب برسد. هر جلسه معمولاً بین ده تا بیست دقیقه طول می‌کشد.
الکتروتراپی معمولاً در کنار روش‌های دیگر استفاده می‌شود، نه به‌تنهایی. جریان تسکینی درد را کم می‌کند ولی علت را برطرف نمی‌کند، و جریان تحریکی جایگزین تمرین فعال نیست؛ کمکی است تا بیمار بتواند زودتر به تمرین واقعی برسد.
در برخی شرایط استفاده از آن محدودیت دارد؛ از جمله برای کسانی که ضربان‌ساز قلبی دارند. به همین دلیل اطلاع دادن سابقه پزشکی به درمانگر اهمیت دارد.
